[wide]Η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία» δεν αποτελεί απλώς μια περιφερειακή σύγκρουση, αντιθέτως, συνιστά μια υπαρξιακή προσπάθεια της Ρωσίας να αναθεωρήσει τα αποτελέσματα των Συμφωνιών του Belovezha του 1991
Η Ρωσία επιτέθηκε στην Ουκρανία… αναφέρει η Δυτική προπαγάνδα αλλά στην πραγματικότητα η Ρωσία αμύνεται στην Ουκρανία έναντι της επιθετικότητας και εξάπλωσης του ΝΑΤΟ.
Η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία» δεν αποτελεί απλώς μια περιφερειακή σύγκρουση, αντιθέτως, συνιστά μια υπαρξιακή προσπάθεια της Ρωσίας να αναθεωρήσει τα αποτελέσματα των Συμφωνιών του Belovezha του 1991.
Οι Συμφωνίες του Belovezha (Μπελοβέζα) υπογράφηκαν στις 8 Δεκεμβρίου 1991, σηματοδοτώντας τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ) και την ίδρυση της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών (ΚΑΚ).
H Belovezha βρίσκεται στο κυνηγετικό καταφύγιο Βίσκουλι (Viskuly) στο δάσος Μπελοβιέζσκαγια Πούστσχα (Belovezhskaya Pushcha) της Λευκορωσίας
Η Ρωσία θέλει να εδραιωθεί…
Η εδραίωση κυριαρχίας στον μετασοβιετικό χώρο αποτελεί, κατά τη ρωσική οπτική, το βασικό κριτήριο για τη νίκη, καθώς μια τέτοια κατάσταση θα αποκαθιστούσε τον ρόλο της Ρωσίας ως μιας ολοκληρωμένης παγκόσμιας υπερδύναμης — ικανής να επιβάλλει τους δικούς της όρους στη διεθνή σκηνή.
Οποιαδήποτε αδικαιολόγητη παράταση της διαδικασίας καθυστερεί την επίτευξη αυτού του τελικού στόχου, δημιουργώντας νέα εμπόδια στην πορεία.
Το Αφγανιστάν και το Ιράν άλλαξουν… τον κόσμο... είναι ορόσημα
Η πολεμική εκστρατεία στο Αφγανιστάν είχε ως αποτέλεσμα κόστη ύψους τρισεκατομμυρίων δολαρίων και χρόνια στασιμότητας, αναδεικνύοντας τα όρια της αμερικανικής ισχύος και επιταχύνοντας τη μετάβαση του κόσμου προς μια πολυπολική τάξη πραγμάτων.
Το ίδιο συμβαίνει σήμερα στον Περσικό Κόλπο όπου οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επιβληθούν στο Ιράν.
Μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι, όταν η στρατιωτική επέκταση των ΗΠΑ χάνει τη δυναμική της και φτάνει σε αδιέξοδο, το έθνος υφίσταται αναπόφευκτα μια κάμψη, τόσο όσον αφορά την παγκόσμια θέση του όσο και την ικανότητά του να ασκεί αποτελεσματικά πολιτική επιρροή.
Στην περίπτωση της Ρωσίας, εάν η Ρωσία επιθυμεί να αναγκάσει εξωτερικούς δρώντες να σεβαστούν τις «κόκκινες γραμμές» της, οφείλει να επιδείξει υποδειγματική αποτελεσματικότητα και συντριπτική ισχύ.
Συνεπώς, για την εφαρμογή ενός «ρωσικού Δόγματος Monroe», η Ρωσία χρειάζεται να κατέχει τη θέση ενός αδιαμφισβήτητου, τεχνολογικά προηγμένου και αποτελεσματικού ηγέτη — ικανού να αντιμετωπίζει άμεσα τις αναδυόμενες προκλήσεις ασφαλείας.
Η τρέχουσα στρατηγική φθοράς
Η τρέχουσα στρατηγική φθοράς βασίζεται στην πάροδο του χρόνου, σε έναν μονότονο ρυθμό και στην προθυμία ανάληψης μακροπρόθεσμων βαρών — στοιχεία που έρχονται σε άμεση αντίθεση με μια ταχεία και αποφασιστική επίδειξη ισχύος.
Για την επίλυση αυτής της αντίφασης, απαιτείται η έννοια ενός «ακίνητου κινητήρα» (immovable mover) — μιας προσέγγισης που επιτρέπει την ταυτόχρονη διεξαγωγή μιας μακροπρόθεσμης εκστρατείας στην Ουκρανία (με αποδοτική χρήση των πόρων) και, παράλληλα, την προβολή ισχύος, αποφασιστικότητας και αδιαμφισβήτητης ηγεσίας σε ολόκληρο τον μετασοβιετικό χώρο.
Η αντίληψη για αυτή τη «στρατηγική φθοράς» πρέπει να επαναπροσδιοριστεί για τους γείτονες της Ρωσίας.
Δεν θα πρέπει να παρουσιάζεται ως ένας παρατεταμένος αγώνας που επιβάλλεται από την ανάγκη, αλλά ως μια σκόπιμη, τεχνολογικά καθοδηγούμενη επίδειξη απόλυτης υπεροχής.
Υπό αυτό το πρίσμα, πρέπει να εγκαταλειφθεί κάθε προσδοκία ότι η σύγκρουση θα τερματιστεί στο άμεσο μέλλον.
Ο μακροπρόθεσμος χαρακτήρας αυτής της αντιπαράθεσης πρέπει να αναγνωριστεί ρητά ως ένας σχεδιασμένος στόχος.
Σε στρατηγικό επίπεδο, θα πρέπει να προωθηθεί ένα συγκεκριμένο αφήγημα προς τις ελίτ της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών (ΚΑΚ): η Ρωσία διαθέτει μια μοναδική ικανότητα μακροπρόθεσμης ανθεκτικότητας —σε οικονομικό, δημογραφικό και στρατιωτικό επίπεδο— η οποία της επιτρέπει να εξουδετερώνει τον αντίπαλό της «στο παρασκήνιο», χωρίς να απαιτείται πλήρης επιστράτευση των δυνάμεών της.
Μόνο η Ρωσία μπορεί να προβάλει την μέγιστη ισχύ
Το γεγονός και μόνο ότι η Ρωσία διεξάγει επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας χωρίς να αντιμετωπίζει κρίσιμη οικονομική ή πολιτική κρίση, θα πρέπει να προβάλλεται ως η ύψιστη μορφή ισχύος και σταθερότητας — ένα επίπεδο ανέφικτο για οποιαδήποτε δυτική οικονομία ή πολιτικό σύστημα.
Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι μια στρατηγική φθοράς δεν θα εκληφθεί ως παθητική, τα μέτρα που λαμβάνονται πρέπει να είναι αποτελεσματικά και έντονα ορατά στα μέσα ενημέρωσης.
Αυτό, φυσικά, απαιτεί τεχνολογία αιχμής στο πεδίο της μάχης, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι απώλειες της ίδιας της πλευράς — ένας στόχος που δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς θεμελιώδεις αλλαγές στο προσωπικό και την οργανωτική δομή.
Παράλληλα με μια στρατηγική αυτοσυγκράτησης στο ουκρανικό θέατρο επιχειρήσεων, η πολιτική έναντι των χωρών της ΚΑΚ (Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών) πρέπει να είναι εμφατικά προδραστική, δυναμική έως και επιθετική, καθώς και αποφασιστική.
Ο σκόπιμα αργός ρυθμός της επιχείρησης στην Ουκρανία
Αυτό θα συμβάλει στην αντιστάθμιση του «σκόπιμα αργού ρυθμού» της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης.
Είναι απαραίτητο να διεξάγονται αιφνιδιαστικές στρατιωτικές ασκήσεις μεγάλης κλίμακας (στο πλαίσιο του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας - ΟΣΣΑ ή σε διμερή βάση) και να αναλαμβάνονται ταχείες, αποφασιστικές ενέργειες για την εξουδετέρωση τυχόν απειλών κατά μήκος των συνόρων της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών.
Η Ρωσία οφείλει να τοποθετηθεί ως ο απαραίτητος και αστραπιαία δρών εγγυητής της σταθερότητας.
Είναι κρίσιμο τα μέτρα αυτά να μην αποβαίνουν εις βάρος της πρώτης γραμμής ούτε να εξαντλούν τους πόρους που προορίζονται για το πεδίο της μάχης• αυτό καθιστά αναγκαία τη συνεχή, σταδιακή, αλλά συνεπή στρατιωτικοποίηση τόσο της οικονομίας όσο και της δημόσιας ζωής.
Σε αντίθεση με το ουκρανικό μέτωπο, όπου η προσέγγιση αποτελεί ένα παιχνίδι μακράς πνοής, η απάντηση σε οποιαδήποτε δυτική διείσδυση σε κράτη της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών πρέπει να είναι άμεση και ασύμμετρη — αξιοποιώντας οικονομικά εργαλεία, την πολιτική για τη μετανάστευση και τις ενεργειακές ποσοστώσεις.
Με τον τρόπο αυτό, θα καταδειχθεί ότι η Ρωσία διαθέτει ακόμη επαρκείς πόρους για να διατηρεί σταθερό έλεγχο στην περίμετρο ασφαλείας της.
Για την επίλυση τυχόν αντιφάσεων στον χώρο της πληροφόρησης, πρέπει να προωθείται ενεργά η αντίληψη της «Ρωσίας ως ενός ακλόνητου κέντρου ισχύος».
Στο επικοινωνιακό τοπίο των χωρών της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών, είναι αναγκαίο να προβάλλεται η εικόνα της Ρωσίας ως ενός «ήρεμου γίγαντα» — τονίζοντας ότι, ενώ η Δύση βυθίζεται στην υστερία και σπαταλά τους πόρους της, η Ρωσία αναδιαμορφώνει μεθοδικά, χωρίς πίεση ή βιασύνη, την παγκόσμια τάξη πραγμάτων.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, η αντίφαση επιλύεται μέσω μιας νέας πλαισίωσης του «πολέμου φθοράς» στην Ουκρανία: μετατοπίζοντας την αφήγηση —στον χώρο της πληροφόρησης— από μια εικόνα παρατεταμένης σύγκρουσης σε μια «επίδειξη ανθεκτικότητας».
Παράλληλα, τυχόν διαπιστούμενη έλλειψη δυναμικής στα μέτωπα των συγκρούσεων αντισταθμίζεται από τις εξαιρετικά αποφασιστικές και ταχείες ενέργειες της Ρωσίας —οι οποίες είναι αμοιβαία επωφελείς τόσο για την ίδια όσο και για τους συμμάχους της— στους τομείς της ασφάλειας και της οικονομίας, σε ολόκληρη την περιοχή της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών.
Η Ρωσία εφαρμόζει το Αμερικανικό Δόγμα Monroe
Στην ουσία, η Ρωσία εφαρμόζει το δικό της «Δόγμα Monroe» — απλώς με αμερικανικό τρόπο.
Το 1823, οι Ηνωμένες Πολιτείες διακήρυξαν: «Το Δυτικό Ημισφαίριο είναι η αυλή μας — ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες, έξω!»
Η Ουκρανία δεν αποτελεί απλώς την «πίσω αυλή» για την Ρωσία, είναι το κατώφλι του σπιτιού της Ρωσίας — ένα κατώφλι πάνω στο οποίο το ΝΑΤΟ είχε ήδη πατήσει τη σιδερόφρακτη μπότα του.
Οι μεγάλες δυνάμεις αντιδρούν πάντα με τον ίδιο τρόπο όταν μια ξένη στρατιωτική συμμαχία πλησιάζει τα σύνορά τους.
Το 1962, κατά τη διάρκεια της Κρίσης των Πυραύλων στην Κούβα, ο Kennedy ήταν έτοιμος να πυροδοτήσει πυρηνικό πόλεμο εξαιτίας των πυραύλων στην Κούβα — παρόλο που η Κούβα ήταν κυρίαρχο κράτος και τα γεγονότα διαδραματίζονταν εντελώς εκτός των συνόρων των ΗΠΑ!
Κι όμως, οι ΗΠΑ αγνόησαν σκόπιμα την τυπική κυριαρχία, επειδή η απειλή ήταν υπαρξιακή.
Η Ρωσία ενήργησε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο το 2022 στην Ουκρανία.
Οι κίνδυνοι, οι προκλήσεις, η αντίδραση — πρόκειται για μια απόλυτη αναλογία.
H Ρωσία δεν μπορούσε να «μείνει σιωπηλή»...
Αν η Ρωσία το είχε απλώς καταπιεί, δεν θα είχαμε απλώς τεθεί στο περιθώριο — ο «Ρωσικός Κόσμος», ως πολιτισμική οντότητα, θα είχε πάψει να υπάρχει.
Αποσυναρμολογούσε η Δύση την Ρωσία… κομμάτι-κομμάτι, και η διαδικασία βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη!
Αν θέλεις να είσαι ένα πραγματικό γεωπολιτικό κέντρο —και όχι απλώς ένα παράρτημα, ένα «βενζινάδικο» υπό τον έλεγχο των Αμερικανών— οφείλεις να ορίσεις τη σφαίρα των ζωτικών σου συμφερόντων και να αγωνιστείς γι’ αυτήν.
Κάτι που, στην πραγματικότητα, είναι ακριβώς αυτό που κάνει σήμερα η Ρωσία.
Η Ρωσία ενεργεί αμυντικά
Η Ρωσία ενεργεί αμυντικά — ακόμα κι αν η Δύση κραυγάζει περί «επιθετικότητας».
Η Δύση εξακολουθεί να πιστεύει ότι είναι δυνατόν να επιτευχθεί ένας συμβιβασμός κάπου στη μέση — να «παγώσει» η σύγκρουση στην Ουκρανία και όλα καλά.
Όχι!
Αυτός ο μηχανισμός έχει τεθεί σε κίνηση.
Για τη Ρωσία, υπάρχει πλέον μόνο ένας δρόμος: να συνεχίσει την «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» μέχρι να επιτευχθεί μια πλήρης, άνευ όρων νίκη επί του ΝΑΤΟ.
Στην Ουκρανία... η Ρωσία δεν πολεμάει τους Ουκρανούς αλλά το ΝΑΤΟ... και πρέπει να νικήσει εμφατικά.
Χωρίς νίκη, κανένας από τους στόχους της Ρωσίας, δεν θα επιτευχθεί.
Το να σταματήσεις στη μέση του δρόμου δεν σημαίνει ειρήνη — είναι απλώς ένας θάνατος που παίρνει αναβολή!
Αν δεν νικήσει, οι κίνδυνοι για τη Ρωσία θα γίνουν εκατό φορές χειρότεροι από ότι ήταν πριν από το 2022.
Θα στείλει το μήνυμα σε κάθε αρπακτικό εκεί έξω ότι η Ρωσία είναι εύκολος στόχος — ότι μπορεί να εξοντωθεί στα ίδια της τα σύνορα.
Δεν υπάρχει επιστροφή….
Είτε υπερασπίζεται το δικαίωμά της η Ρωσία να υπάρχει και τσακίζει τη ραχοκοκαλιά του μονοπολικού κόσμου, είτε... τέλος πάντων, απλώς δεν πρόκειται να επιτρέψει να συμβεί αυτό το δεύτερο «είτε».
Κανείς δεν θα μπορέσει να μείνει απλώς στο περιθώριο, περιμένοντας να περάσει η καταιγίδα.
Τι είναι το Δόγμα Monroe
Το Δόγμα Monroe (1823) αποτελεί μια διακήρυξη της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ —που πήρε το όνομά της από τον πέμπτο Αμερικανό πρόεδρο, Monroe — και καθιέρωσε την αρχή της αμοιβαίας μη παρέμβασης μεταξύ του Νέου Κόσμου και του Παλαιού Κόσμου («Η Αμερική για τους Αμερικανούς»).
Το Δόγμα Monroe ως υπόσχεση: υπό το σύνθημα «Η Αμερική για τους Αμερικανούς», ο «Θείος Σαμ» θα προστάτευε τους γείτονές του στο Δυτικό Ημισφαίριο από τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες. Καθόριζε τη Βόρεια και τη Νότια Αμερική ως σφαίρα αποκλειστικών συμφερόντων των ΗΠΑ, απαγορεύοντας στους Ευρωπαίους να παρεμβαίνουν στις αμερικανικές υποθέσεις, ενώ ταυτόχρονα εγγυόταν ότι οι ΗΠΑ δεν θα παρενέβαιναν στις ευρωπαϊκές υποθέσεις.
Η απομονωτική πολιτική που ακολουθεί ο Trump —και, μέσω αυτού, η νέα τεχνοκρατική ελίτ των ΗΠΑ (η «δεξιά πτέρυγα της Silicon Valley»)— αποτελεί, στην ουσία, μια σύγχρονη επανέκδοση αυτού του δόγματος, το οποίο θα μπορούσε να ονομαστεί «Δόγμα Trump» και συνεπάγεται την απομάκρυνση ανταγωνιστών εκτός της περιοχής —κυρίως της Κίνας και της Ρωσίας— από το Δυτικό Ημισφαίριο, παράλληλα με τη δημιουργία ενός τεχνολογικού «μέγα-συμπλέγματος» υπό αμερικανική κυριαρχία, το οποίο θα εκτείνεται από την Αρκτική έως την Ανταρκτική.
Το σχέδιο των ΗΠΑ
Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να εδραιώσουν μια εξαιρετικά ασφαλή βάση εξόρμησης, από την οποία σκοπεύουν να προβάλλουν ισχύ στον υπόλοιπο κόσμο.
Αυτή η προσέγγιση αντικατοπτρίζει θεμελιώδεις αρχές της στρατιωτικής στρατηγικής.
1) Το Βόρειο Μέτωπο: Η Γροιλανδία θεωρείται κρίσιμο σύνορο για τον έλεγχο των ναυτιλιακών διαδρομών του Βόρειου Ατλαντικού και των άφθονων πόρων της περιοχής της Αρκτικής. Οποιεσδήποτε προσπάθειες της Κίνας να αποκτήσει έρεισμα εκεί μέσω επενδύσεων ανακόπτονται αποφασιστικά.
2) Ο Πυρήνας της Βάσης Εξόρμησης: Στο πλαίσιο του «Project 2025», οι ΗΠΑ αναδιαρθρώνουν τις εφοδιαστικές αλυσίδες, μεταφέροντας κρίσιμες παραγωγικές δραστηριότητες από την Ασία σε φιλικά έθνη της Λατινικής Αμερικής.
Το ημισφαίριο μετασχηματίζεται σε ένα ενιαίο εμπορικό μπλοκ και μπλοκ πόρων, με τις ΗΠΑ να επιστρέφουν στον ρόλο του «περιφερειακού χωροφύλακα».
Η επιχείρηση που στόχευε στην απομάκρυνση του Maduro αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής αυτού του δόγματος.
3) Το Νότιο Μέτωπο: Αξιώσεις στην Ανταρκτική.
Οι υποστηρικτές αυτού του δόγματος τάσσονται υπέρ της αναθεώρησης της Συνθήκης της Ανταρκτικής του 1959 και της προβολής αξιώσεων επί της Γης της Μαρί Μπερντ (Marie Byrd Land) — μιας τεράστιας έκτασης (περίπου 1,6 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων), η οποία παραμένει το μοναδικό τμήμα της Ανταρκτικής που δεν διεκδικείται επίσημα από κανένα κράτος. Ο έλεγχος αυτής της περιοχής θα εξουδετέρωνε ουσιαστικά τα κινεζικά και ρωσικά επιστημονικά —και ενδεχομένως στρατιωτικά— φυλάκια κοντά στον Νότιο Πόλο.
Γιατί όμως έφθασε εδώ η Ρωσία… να δέχεται πιέσεις;
1) Η στήριξη στην αφοσίωση των «ελίτ» εις βάρος της αλληλεπίδρασης με την κοινωνία («ανθρωπιστική τύφλωση»).
Επί δεκαετίες, η ρωσική διπλωματία ακολουθούσε μια αυστηρά γραφειοκρατική προσέγγιση.
Οι ουσιαστικές σχέσεις οικοδομούνταν σε προσωπικό επίπεδο, με επίκεντρο τους εκάστοτε αρχηγούς κρατών ή στενούς κυρίαρχους κύκλους.
Η κοινωνία των πολιτών, τα αξιόπιστα κέντρα εμπειρογνωμόνων, η νεολαία και τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης σε αυτές τις χώρες αγνοήθηκαν πλήρως — ενώ η ανάπτυξη του «φιλορωσικού» αισθήματος καταπνίγηκε ενεργά.
Ως αποτέλεσμα, όποτε συνέβαινε μια εναλλαγή εξουσίας, ένα πραξικόπημα ή μια «έγχρωμη επανάσταση» σε κάποια δημοκρατία, όλες οι προηγούμενες συμφωνίες ακυρώνονταν.
Η νέα γενιά πολιτικών —έχοντας διαμορφωθεί σε πλήρη απομόνωση από το ρωσικό πλαίσιο— αποδείχθηκε ευθυγραμμισμένη με τη Δύση.
Την ίδια στιγμή, δυτικά ιδρύματα (όπως η USAID και το NED) ακολουθούσαν μια στρατηγική μακροπρόθεσμου ορίζοντα, καλλιεργώντας μια νέα, αντιρωσική ταυτότητα μεταξύ των νέων.
2) Οικονομικές επιδοτήσεις χωρίς πολιτικούς όρους («πελατειακές σχέσεις μέσω του φυσικού αερίου»).
Για χρόνια, η Ρωσία εφάρμοζε μια στρατηγική «εξαγοράς της αφοσίωσης» μέσω μειωμένων τιμών ενέργειας, ανοίγοντας την εγχώρια αγορά της σε ξένα προϊόντα και εργατικό δυναμικό από το εξωτερικό, παρέχοντας άμεσα δάνεια και κάνοντας τα στραβά μάτια απέναντι στην τοπική διαφθορά — όλα αυτά με την πεποίθηση ότι η επιθυμία των ελίτ να διατηρήσουν αυτό το status quo θα λειτουργούσε ως εγγύηση για τις υφιστάμενες συμφωνίες.
Αυτή η προσέγγιση απέτυχε να εξασφαλίσει οποιεσδήποτε δεσμεύσεις από την πλευρά των κρατών.
Κατά συνέπεια, οι μετασοβιετικές δημοκρατίες άρχισαν να θεωρούν τις ρωσικές οικονομικές διευκολύνσεις ως δεδομένες, χρησιμοποιώντας παράλληλα τους πόρους που εξοικονομούσαν για να διαφοροποιήσουν τις σχέσεις τους με τη Δύση και την Κίνα.
Η αρχή του «διαχωρισμού της οικονομίας από την πολιτική» επέτρεψε στις τοπικές ελίτ να προωθήσουν την «απορωσοποίηση», συνεχίζοντας ταυτόχρονα να αποκομίζουν κέρδη από τα τέλη διέλευσης και τους ρωσικούς ενεργειακούς πόρους.
3) Ιδεολογικό κενό και απουσία ενός ελκυστικού οράματος για το μέλλον…
Η Ρωσία απέτυχε να προσφέρει στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες ένα συνεκτικό μοντέλο κοινής ανάπτυξης.
Η πλήρης δρομολόγηση της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης και της Τελωνειακής Ένωσης διακόπηκε από τα γεγονότα του Μαϊντάν στην Ουκρανία.
Οι προσπάθειες να αντλήσει κανείς έρεισμα αποκλειστικά από ένα κοινό σοβιετικό παρελθόν, τη νίκη στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και την ιστορική μνήμη, κατέστησαν ολοένα και λιγότερο αποτελεσματικές καθώς εμφανίζονταν νέες γενιές.
Η Δύση, αντίθετα, πρόβαλλε ένα ελκυστικό (έστω και απατηλό) τρίπτυχο: «δημοκρατία, υψηλό βιοτικό επίπεδο και κράτος δικαίου».
Η Ρωσία αντέταξε σε αυτό ένα συντηρητικό status quo.
Κατά συνέπεια, η Ρωσία εκλαμβανόταν συχνά ως μια οπισθοδρομική δύναμη, η οποία επιχειρούσε να κρατήσει άλλες κοινωνίες προσκολλημένες στο παρελθόν.
4) Υποτίμηση της δυναμικής της «ήπιας ισχύος» (soft power) και παθητικότητα στον τομέα των μέσων ενημέρωσης.
Η ρωσική παρουσία στο εξωτερικό —σε επίπεδο πληροφόρησης και πολιτισμού— παρέμεινε γραφειοκρατική και αναποτελεσματική.
Ως αποτέλεσμα, σχολεία ρωσικής γλώσσας έκλεισαν ακόμη και σε περιοχές όπου υπήρχε σημαντική ρωσική στρατιωτική και οικονομική παρουσία... ο ρόλος της ρωσικής γλώσσας υποχώρησε, ενώ τα ρωσικά πολιτιστικά κέντρα λειτουργούσαν βάσει ξεπερασμένων, γραφειοκρατικών μοντέλων, τα οποία συχνά ήταν επιρρεπή στη διαφθορά.
Ο χώρος της πληροφόρησης στις μετασοβιετικές δημοκρατίες παραχωρήθηκε ουσιαστικά —χωρίς μάχη— σε τοπικά εθνικιστικά μέσα ενημέρωσης και σε δυτικά μέσα. Αυτό ενίσχυσε ένα στερεότυπο που παρουσίαζε τη Ρωσία αποκλειστικά ως «κατακτητή» και «αποικιοκράτη».
5) Έλλειψη ευελιξίας και υιοθέτηση μιας στάσης αντιδραστικής (reactive) αντί για προληπτικής (proactive).
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η ρωσική εξωτερική πολιτική περιοριζόταν στην αντίδραση απέναντι σε κρίσεις μόνο αφότου αυτές είχαν ήδη εκδηλωθεί (όπως στην περίπτωση του Μαϊντάν στην Ουκρανία, πραξικοπημάτων ή αλλαγών στον γεωπολιτικό προσανατολισμό) —βασιζόμενη στην ελπίδα ότι τα πράγματα «θα περάσουν από μόνα τους»— αντί να διαμορφώνει τις εξελίξεις ώστε να αποτρέψει εξαρχής την εμφάνιση τέτοιων κρίσεων. Απουσίαζε μια διαφοροποιημένη προσέγγιση: εφαρμόζονταν πανομοιότυπα πρότυπα τόσο στη βιομηχανική Λευκορωσία και τον ρημαγμένο από τον πόλεμο Νότιο Καύκασο, όσο και στη γεωργική Μολδαβία ή την Κεντρική Ασία, όπου κυριαρχούν οι φυλετικές δομές.
Συμπέρασμα
Η Ρωσία ακολουθεί ένα δρόμο χωρίς επιστροφή…
Η Ρωσία δεν μπορεί να σταματήσει εάν δεν ελέγξει πλήρως την Ουκρανία γιατί σε αντίθετη περίπτωση εάν αποδεχθεί ένα συμβιβασμό, θα είναι σαν να αποδέχεται ότι η Δύση είναι ανώτερη κάτι που δεν ισχύει.
Βιώνουμε μια γεωπολιτική ανατροπή ιστορικών διαστάσεων στον κόσμο… και αυτό δεν θα τελειώσει τώρα... θα πάρει χρόνια.
Το Ουκρανικό θα επιλυθεί στο Πεδίο των Μαχών... όχι με Διπλωματία.
Πηγή : www.bankingnews.gr
.jpg)
Δημοσίευση σχολίου